Zihnim etten hapisane içindeyse bile

tek bir şiirle çıkar tüm prangalarım

En büyük endişemin uçsuzluk olması

Cümlelerim bile bilmez nereye varacaklarını

Fonetiği kendinden oluşan o sözlerim

Hem ne olur ki kafiyesiz olduysalar?

Tek şey yeterli içime sinmesi için

Gece 2 de gelen peri gibi ilhamlar.

Elimden en iyi ne gelir derken

Sanırım gerçekten buldum bu sefer

İnsan en çok da önündekini göremez ya

Aynayı kalbe tutmak gerekmiş meğer

En sevdiğim yanıysa bu zevkli işin

Cezbediciliği damağımdaki tadın

Ne izi ne kokusu ne dokusu beni zorlar

Sancısız akıp gider tüm mısralarım