Niyet ediyorum içimdeki en gizli parçaları
karanlığından sıyırıp dökmeye sayfalara.

Ama aşk yazılmamalı gibi geliyor bana,
ne yazsam eksik, ne yazsam hafif kalıyor.
Sanırım korkuyorum
doğru ifade edememekten,
ya da aşkı küçültmekten.

Hiç içermedi şiirlerim aşkı;
belki görünür olmaktan korktu kalbim,
belki de hiç görülmemekten.

Herkesin uğruna dünyalar yaktığı,
sayfalarca dolup taşırdığı,
ama benim kelimelere dökemediğim aşk.

Hissetmesi zaten zor,
açıklamaya ise elim varmıyor.

Yine de en vazgeçemediğim —
benliğim onun için atıyor.

Sen anlar mısın mesela en derinden sevmeyi?

Eskiden tutmak sanırdım ben de sevgiyi.

Sonra gördüm ki kırılırken bile bırakabilecek kadar

Çok sevmekmiş aşk…

Paramparça olsan dahi

Seni senin için bırakıyorum demekmiş aşk

Hiçbir koşul olmaksızın sahiplenmekmiş

En savunmasız hallerinde kucaklamakmış

En çirkin hallerinde öpmekmiş gözlerinden

Gitsen de kalsan da, hep onunla olmakmış aşk.

Çünkü benlğinin vazgeçtiği noktada bile

Ruhun asla vazgeçmezmiş.

Seni sende bırakıyorum kendim olabilmek için 

Ya da seni sana emanet ediyorum

Daha fazlası elimden gelmediğinden.

Aklından, kalbinden ,ederinden, giderinden

Kısacası her şeyinden razı olmakmış aşk.