Herkesin korkusu farklıdır neticesinde

Benimki de tamamen hissedebilmek kendimi,

Yarınlar yokmuşçasına ve belki de

Yoğunluğunun ateşinde kavurması bedenimi.

Kurcalarken tozlu sayfaları yine yerinde

Gördüm sarmaşığa dönmüş çekincelerimi

Kaybolmayı ne çok istedim duygularımın içinde

Bulamadım bir türlü neydi geri tutan beni.

Tek bir olay mı hayatımı altüst eden

Altının üstünden güzelliğini gösteren

Ama yine de beni korkutan, geren, üzen

Tekrar kaybetmesi mi canım kendimi?

Binbir parçaya ayrılıp tekrar birleşmek

Ya bu sefer birleşemezsem’i düşünmek

Anlamını yitirip kaybolup gitmek

Düşüncesi bile basıyor tüm kalbimi

Buldum korkumun temel sebebini

Ya başaramazsam yine görevimi

Tekrar gelirsem, kaybettiğimden kendimi

Asıl o zaman bu hüsran yakar benliğimi

Farkındayım özgürleşmem gerek bu düşünceden

Herkes kadar ben de olabilirim kendim gibi

Arındırdım zihnimi geçmiş travmalardan

Seçiyorum artık doya doya hissetmeyi